it was late afternoon yesterday, when three of my friends failed to remember i was waiting for them to pick me up from my bhauz. for more than an hour, i heard the karaoke singing from the other side of the street, while i sat on the bench by the door. i looked up, and the sun was already leaving the sky. soon it would be dark. a few black birds flew across, and i was compelled to take my pen as the moment took over me.
by adlr
sama sa langgam nga naglupadlupad,
anha naglibot-libot sa kalangitan
maayo sa panlantaw
ug di na mulabaw
sa damgo nga kini makab-ot;
sama niining hapuna
musangpit kadyut,
ug dili magdugay
nahibalo ko nga
mawagtang sa pag-usab
ang gugma
nga ginahinaut kong makaptan
hangtud sa hangtud;
dili matugkad sa panultihon
ang pagkahiubos ko
nga ikaw sama sa kalayo
nga gahatag ug kainit
apan
kanus-a pa man
dili gayud mahimo nga gakson;
ang kasing-kasing kong
napasakitan
magpadayon sa pagpangita
ug ikapuli sa tunghaan
nga
nahawan
sa imong pagbiya;
apan wala ko masayod
kung may makita pa ..
Monday, February 04, 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)